Pages

Subscribe:

Ads 468x60px

Wednesday, February 15, 2012

တိမ္ကို က်ဴးရင့္ေနတဲ့ ရွဳခင္း

သတိရမွဳက ထံုးစံအတိုင္း
ေနဝင္သြားျပန္ျပီ မိုးခ်ဳပ္သြားျပန္ျပီနဲ႔
စူးေနတဲ့ ဆူးကိုပဲ နင္းတက္သြားရတယ္
ငါဟာ တစ္ရွဴးတစ္စ ပါ ဆိုတာ
ငါ့ကိုယ္ငါ ယံုေအာင္ ေဖ်ာင္းဖ်လိုက္ပါ့မယ္
နင္ လံုးေခ်ျပီး လႊင့္ သာ ပစ္လိုက္။

ေဝးေတာ့လဲ ေဝးသြားသလိုပဲေပါ့
သစ္ရြက္လွဳပ္တာလဲ အလြမ္းသံ ထြက္ေနတာပဲ
ဆို႔ေနတာေတြကို ကဗ်ာလုပ္ေရးရေတာ့
ဓါးတစ္လက္လား မ်က္ေျဖလကၤာလား
မွန္းရ ခက္တယ္။

ထံုးစံအတိုင္း
ေနဝင္သြားျပန္ျပီ မိုးခ်ဳပ္သြားျပန္ျပီနဲ႔
စက္ဘီးေလးနဲ႔ ေက်ာင္းတက္တုန္းက
ဘဲလ္တီးသံေလးကိုပဲ ျပန္ဆက္ၾကည့္ေနရတယ္
အခန္းထဲမွာ အိပ္ေဆာင္နာရီကေလး
အမွတ္တရပစၥည္းဆိုတာ
သာမန္ကာ လွ်ံကာ ၾကည့္လဲ ရင္ခံတာပဲ။

ေဝးေတာ့လဲ ေဝးသြားသလိုပဲေပါ့
ဘာေတးမွ မဆိုတဲ့ ငွက္ကို
ေကာင္းကင္က ကူပ်ံေပးေနရတယ္
အိပ္မက္ကို ပ, ထုတ္လိုက္ရင္လဲ
ပံုနွိပ္စာအုပ္ထဲက လို စိတ္ကူးယဥ္ေနရျပန္ဦးမယ္။

ၾကာေတာ့လဲ
အေလ့က် သစ္ပင္ေတြပဲေလ
ငါ့ေရွ႕မွာ အျဖဴအမည္း ပတ္စပို႔ဓါတ္ပံုတစ္ပံု၊
ၾကမ္းေပၚမွာ ေဆးလိပ္နဲ႔ ရင္ထဲမွာ ဂစ္တာ
ေတာ္ပါျပီ။    ။

လက္ဝဲ

Monday, February 13, 2012

ရူးသြပ္ရံု သက္သက္

သူ..
အိပ္မက္ေတြ အမ်ားၾကီး မက္ခဲ့တယ္
တစ္ခါတစ္ေလမ်ားဆို
လန္႔နိုးရမွာေတာင္ ရွက္လို႔တဲ့
သူ႕ည ရဲ႕ မ်က္ႏွာက်က္မွာ
သူ႔ဟာသူ ၾကယ္တက္လုပ္တယ္။

သူ႔ရုပ္ သူ႔နာမ္နဲ႔ သူ႔တဒဂၤေလးေတြနဲ႔
တြယ္ကပ္လိုက္ လြင့္ေမ်ာလိုက္
သူ႔ အခိုက္အတန္႔ေလးနဲ႔သူ ေျပာေျပာဆိုဆို
သူ႔ ရင္ဘတ္ဖေနာင့္ျပတ္ေလးကို သဲၾကိဳးလဲျပီး
မိုးထဲေလထဲမွာမွ ခ်စီးသြားတာ။

ခရီးတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေခါက္ရိုုးက်ိဳးခဲ့တာေတာင္
ဖန္တီးမွဳ သက္သက္ကို ျမတ္နိုးသတဲ့
ဝင္သက္မွာ တစ္ျဖတ္၊ ထြက္သက္ မွာ တစ္ျဖတ္
နားနားကပ္ျပီး ေျပာသြားတာ...
ဒါေတာင္...။ ။

လက္ဝဲ

Sunday, February 12, 2012

ခုထိ အဲဒီည

ႏွဳတ္ပိတ္ တိတ္ဆိတ္
တိမ္တိုက္တစ္ခ်ိဳ႔ ခိုးခိုးျပီးအိပ္ေန...။

ငါ့မွာ ေျပာမထြက္တဲ့
စကားေတြရွိတယ္
သူ႔မွာ ေျပာစရာမရွိတဲ့
စကားေတြရွိတယ္။

တကယ္...
ၾကယ္ေၾကြတာလဲ ေမာ့ၾကည့္လို႔
မျမင္ရ...
တိမ္ေတြေအာက္မွာပဲ ေလာေလာဆယ္
ေပ်ာ္ေနတဲ့ လ
ညၾကီး ကိုယ္တိုင္က လက္ဖ်ားေတြ ေအးေနရတယ္..။

ေနာက္ထပ္
နွဳတ္ပိတ္ တိတ္ဆိတ္
တအိအိနဲ႔ ခုထိ
တစ္ခုခုျဖစ္မလာေသးတဲ့....... ည။

လက္ဝဲ

Friday, February 10, 2012

သက္ျပင္းေတြ လာခ်ထားတဲ့ ျမိဳ႕

ရိုးရာမပ်က္ ေဆးစက္ေတြလဲ
စြန္းလ်က္ ထင္းလ်က္ ရွိရဲ႕
ငါတို႔ေတြနဲ႔ ငါတို႔ရဲ႕ ေလလြင့္လမ္းမေတြလဲ
မေပ်ာက္မပ်က္ ရွိရဲ႕။

ဒါ ငါ့ျမိဳ႕ေပါ့
ဒါေတြရွိရဲ႕ ေဟာဒါေတြ ရွိပါရဲ႕
ျပည့္တန္ဆာနဲ႔ အရူးလဲ ရွိပါရဲ႕။

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ယဥ္ေက်းမွဳကို
ေဖာေဖာသီသီ က်င့္သံုးၾက
ဂ်စ္ပစီဝါဒၾကီး တစ္ျပျပနဲ႔
ေဒါင္ေဒါင္ ဒင္ဒင္ ေအာ္ဟစ္ၾက
ေျမဇာပင္တစ္ခ်ိဳ႕ စာသင္ခန္းနဲ႔ေဝးရာမွာ
ေဆးလိပ္ထြက္ေသာက္ၾက။

ဒါ ငါ့ျမိဳ႕ေပါ့
ဒါေတြရွိရဲ႕ ေဟာဒါေတြ ရွိပါရဲ႕
တန္ခိုးၾကီး ဘုရားနဲ႔ တံတားတစ္စင္းလဲ ရွိေတာ့ရွိပါရဲ႕။

အဖိုးနည္း အျမတ္က်န္
တစ္နပ္စားဥာဏ္ကို ဆီဆမ္းစားၾက
ျဗဟၼစိုရ္တရားနဲ႔ လြတ္ရာ ကၽြတ္ရာ
ေရႊ႕ေျပာင္း ေပ်ာ္ျမဴးၾက
အသက္ငင္ေနတဲ့ ျမိဳ႕ေဘးကျမစ္ေလးခမ်ာ
တံတားေအာက္မွာ ျမက္ေတြလဲ ေပါက္လို႔။

ဒါငါ့ျမိဳ႕ ေပါ့
ဒါေတြရွိရဲ႕ ေဟာဒါေတြ ရွိပါရဲ႕
ေစ်းအိုၾကီးနဲ႔ ေဆးရံုေလးလဲ ရွိပါရဲ႕။

ၾကည့္ပါဦး
ျခပဲ တက္ေနသလို
မွိဳပဲ စြဲေနသလို
နာရီစင္ၾကီးကလဲ ငိုခ်လိုက္ေတာ့မလို
ႏွာေခါင္းေသြး ယိုဖူးထားတဲ့ ျမိဳ႕ပါလို႔
ဆိုသူေတြက ဆို။

ထို ဝိေသသ မ်ားစြာနဲ႕ ျမိဳ႕ကေလးက စက္စက္ယို
နီယြန္မီးေတြ မလင္းနိုင္ေတာ့တဲ့ ႏွစ္လမ္းသြား လမ္းမၾကီးလဲ
အိုပါျပီ။

လက္ဝဲ

Thursday, February 9, 2012

ဟိုးတုန္းက ဆိုတာကို ေကာက္မကိုင္နဲ႔

လႊတ္ခ်လိုက္.. ျပန္ယူလိုက္
မင္းဘဝနဲ႔ မင္း ေက်နပ္ေနလိုက္..
ျပံဳးမွ ရယ္မွ .. ဘဝမွာေနေပ်ာ္တာလို႔..
မင္းထင္ရင္ ထင္သလို ဟားတိုက္ေနလိုက္ေပါ့လို႔..။

ငါက ငါ့ အိပ္မက္နဲ႔ငါ..
ငါ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ ငါ..
ငါ့ အသစ္ေတြနဲ႔ ငါ..
ခုဆိုရင္ေလ... အခု ဆိုတာေတြနဲ႔ ေျပာင္းလဲေနၾကတာ..
ငါတို႔က အခု လက္ရွိအေနအထားနဲ႔..
ပတ္စပို႔ ဓါတ္ပံု တစ္ပံုေလာက္ျဖစ္ျဖစ္..ရိုက္လိုက္..
အလုပ္တစ္ခုေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ သြားေလွ်ာက္လိုက္.
ဟိုးတုန္းက ငိုက္ေနတာေတြ/ ငိုင္ေနတာေတြ..
ဟိုးတုန္းက.. ေတြးေနတာေတြ/ ေတြေနတာေတြ..
ေတာ္ျပီ ဟိုးတုန္းကကို ..
ငါ့ေရွ႔မွာ လာမေျပာနဲ႔။

ေဟ့.. ဒီမွာ ငါေျပာျပမယ္..
မင္းလဲ လိုက္ ေျပာ..
အခု ဟာ
အခုျဖစ္တယ္..။

လက္ဝဲ

ရင္ဘတ္ကို ဖြက္ထားတဲ့ တိမ္

ခဏခဏ လြတ္က်ဖူးတဲ့
ဂၽြတ္ဆတ္ဆတ္ မာနကို
မက္မက္ေမာေမာ သိမ္းထားတာ..။ 

စာအုပ္ၾကားထဲမွာ... လြယ္အိတ္ေလးထဲမွာ..
ရယ္စရာ ခၽြတ္ေခ်ာ္မွဳေတြက ပိလို႔.. ျပားလို႔..
သစၥာတရားေတြ ခံုတန္းေလးေနာက္မွာ...
ေဝလို႔ .. ေၾကြလို႔...။

ငါနဲ႔ ပူပူေႏြးေႏြး မက္ထားတဲ့ အိပ္မက္ ကြဲရွရွၾကီးကို..
မုတ္သုန္မိခါနီး တိမ္ေလးေတြခမ်ာ.
တေပြ႕တပိုက္ၾကီး လက္ခံထားရတာ..။

ေၾသာ္... ရင္ဘတ္ၾကီးေတာင္ ညိဳလို႔.. မည္းလို႔ ..
သူ မာန္တင္းလိုက္တာနဲ႕ တျပိဳင္နက္..
ရြာခ်မိေတာ့မယ္နဲ႔ တူရဲ႕..။ ။

လက္ဝဲ

Wednesday, February 1, 2012

မတူကြဲျပားျခင္း၊ ဘာသာစကား ႏွင့္ အနုပညာပံုၾကမ္း

“မတူကြဲျပားစြာ ခံစားၾကည့္ရေအာင္” လို႔ ဆိုလာရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လို ခံစားခ်က္မ်ိဳးကို ဘယ္လို ပံုစံေျပာင္း ခံစားၾကမလဲ စဥ္းစားစရာပါ။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြေထြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခံစားခ်က္ေတြ ပြစာတက္ကုန္ၾကတယ္။ အျမင္မတူမွဳ၊ မတူကြဲျပားမွဳ ဆိုတာ အမွန္ေတာ့ ဒါေတြကို ေခၚတာပါပဲ။ ခံစားပံုခ်င္းမတူရာက စတယ္လို႔ ေျပာလို႔ ရပါတယ္။ ဥပမာ ဆိုၾကပါစို႔။ အျမင္လြယ္ဆံုး ကေန စေျပာၾကည့္ရေအာင္။
တဂ်ဳန္းဂ်ဳန္း ခုတ္ေမာင္ေနတဲ့ ရထားၾကီး ဆိုက္ကာနီး ဥၾသ ဆြဲလိုက္တဲ့ အသံကို ဆူညံသံလို႔ သတ္မွတ္မလား သာယာသံလို႔ သတ္မွတ္မလား။ ျမိဳ႕ပတ္ရထား ၾကီး စက္မွဳဇုန္ဘူတာမွာ လာဆိုက္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္မွ ရွဳပ္ေနၾကတဲ့သူေတြက ဆူညံသံလို႔ ေျပာၾကမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေနေရာင္ကလဲ ေပ်ာက္ကာနီး မျပန္တာၾကာတဲ့ ေမြးရပ္ေျမ ဘူတာကိုလဲ ဆိုက္ကာနီး ကိုယ့္စိတ္ကလဲ ေရာက္ခ်င္စိတ္ေတြေဆာင္ေနတဲ့ အခ်ိန္ ဆြဲလိုက္တဲ့ ဥၾသသံ ကေတာ့ အင္မတန္မွ သာယာတာတဲ့ဗ်ေနာ္။ ဒါ မတူညီတဲ့ ခံစားမွဳမ်ိဳးေပါ့။ 
ရာမာယနဇာတ္ထဲမွာ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ဗီလိန္လုပ္လာတဲ့ ဒႆဂီရိက ခ်စ္ဦးညိဳရဲ႕ လကၤာဒီပ ခ်စ္သူ ထဲမွာ သိပ္ကို ဇာတ္နာေနရွာတဲ့ သနားစရာ ဇာတ္လိုက္ၾကီး ျဖစ္ေနတာကို အံ့ၾသဘနန္း ခံစားလိုက္ရတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါပါပဲ။
Informal Thinking နဲ႔ ေတြးျပီး ပံုမွန္မဟုတ္တဲ့ ဖန္တီးမွဳေတြကို ကဗ်ာဆရာေတြ က တင္ျပလာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုရင္းကို ေရာက္ပါျပီ။ ကဗ်ာဆရာ ဟာ အမ်ားလက္ခံထားတဲ့ ဆူညံသံကို သာယာသံပါလို႔ တင္ျပမယ္။ ကာရန္အဖြဲ႕အႏြဲ႔ မပါတဲ့ ခပ္ရိုးရိုးစာေၾကာင္းေတြကို စီျပီးေတာ့ “ဒါ ကဗ်ာပါ” လို႔ ခ်ျပမယ္။ 
ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္မွဳရွိျပီးသာ ဘာသာစကားေတြရဲ႔ အတြင္းသားထဲမွာ ၾကြယ္ဝတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြ ရွိေနျပီးသားပါ။ ဒါကို ျမင္ေအာင္ ကဗ်ာဆရာက ျပခ်င္တယ္။ ဒါဟာ အနုပညာ ဟုတ္ပါတယ္၊ မဟုတ္ပါဘူး ဆိုတာက ေစာေစာက ေျပာတဲ့ ဆူညံသံနဲ႔ သာယာသံကို ခြဲျခားျပသလိုမ်ိဳး စာဖတ္သူရဲ႕ ခံစားနားလည္မွဳေပၚမွာပဲ မူတည္ သြားေတာ့တယ္။ (ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ ယေန႔ ကဗ်ာဆရာေတြမွာ စာဖတ္သူကို ငဲ့ရတဲ့ တာဝန္တစ္ခု ေပါ့သြားတယ္ လို႔ ထင္တယ္။) “ဘာသာစကားကို ကစားတယ္” တဲ့ဗ်။ အဲလို သံုးႏွဳန္းၾကတယ္။ ဘာသာစကားရဲ႕ အဆီအႏွစ္ေတြကို တူးေဖာ္ၾကတာ။ ဖ်က္လို ဖ်က္ဆီး လုပ္တာမဟုတ္ဘူး။ ဘာသာစကား ကဗ်ာေတြေၾကာင့္ ဘာသာစကားတစ္ခု ပ်က္စီးမသြားနိုင္ပါဘူး။ တစ္ခုပဲ ရွိတယ္။ တူးေဖာ္တယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ နယ္တစ္ခု အတြင္းကေန အျခားနယ္တစ္ခုကို မသိမသာ ေရာက္သြားေအာင္ထိ တူးေဖာ္လို႔ ရနိုင္တယ္။ လူျမင္ကြင္းကေန မဟုတ္ပဲ တိတ္တဆိတ္ ဆိုသလို ဘာသာစကားဟာ နယ္ တစ္ခုဆီကို တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေရြ႕သြားနိုင္တယ္။
 ပံုၾကမ္းကို အေခ်ာသတ္ပံုစံ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ပါ။ လ်ာထားပံုစံ ထုထားတဲ့ ပန္းပု ကို ရုပ္လံုးျမင္ေအာင္ ၾကည့္ပါ။ ပႏၷက္ရိုက္ထားတဲ့ေျမျပင္ကို အေဆာက္အဦး အျဖစ္ ျမင္ၾကည့္ၾကစို႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာသာစကားဟာ အနုပညာအားလံုးရဲ႕ ပံုၾကမ္းတစ္ခု ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ၾကရမွာပါ။
တဒုန္းဒုန္း တဒိုင္းဒိုင္း အသံေတြကို သံယာမွဳလို႕၊ ေနာက္ျပီး ဒီတိုင္းခ်ေရးထားတဲ့ စာေၾကာင္းေတြထဲက အဆီအႏွစ္ေတြကို ကာရန္ (အႏုပညာ) လို႔ ျမင္လာျပီ ဆိုတာနဲ႔ ဘာသာစကား ကဗ်ာေတြရဲ႕ ေနာက္ကို လိုက္လာခဲ့ပါ။ ဘာသာစကားနယ္ခ်ဲ႕ ေနတဲ့ တူးေဖာ္ေရးသမား ကဗ်ာဆရာေတြနဲ႔ တစ္ေနရာရာမွာ ေတြ႔ရေအာင္လို႔ေပါ့။

လက္ဝဲ