ၾကယ္ကိုစြဲျပီး ေၾကြတဲ့လူ

ေမေမေျပာဖူးတဲ့ ပံုျပင္ေတြထဲ
ဇာတ္လိုက္ေတြက
ၾကယ္ေတြပဲ ျဖစ္သြားၾက...
သူတို႔ ေၾကြလြင့္မွဳေတြ
လွ လို႔  ပ လို႔...။


ေမေမေရ...
ပံုျပင္ေတြကလဲ လင္းျပတယ္
သမိုင္းေတြကလဲ ကဆုန္ေပါက္ျပတယ္
သူတို႔ ရာဇဝင္ေတြက
သားရင္ဘတ္ကို တပ္လွန္႔ေနၾကတယ္။

အိပ္မက္ေတြ အလံတလူလူနဲ႔
က်ဴ တစ္ရိုးနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္
ၾကာ တစ္ရြက္နဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္
တစ္ေခတ္ တစ္ခါမွာ..
သားက...
လူပီသ ပစ္လိုက္ခ်င္တာ ေမေမရဲ႕။

ေၾကးစည္သံ ၾကားတယ္ ေမေမ...
ေရအိုးခြဲသံ ငိုသံေတြထက္
ၾကယ္ျဖစ္သြားတဲ့ သားအေၾကာင္းပံုျပင္ကို
မၾကားရမခ်င္း သားဝိဥာဥ္က
တစ္ညခ်င္း တစ္ညခ်င္း
ခ်နင္းသြားရမွာပဲ ေမေမ..။

လက္ဝဲ

အႏုပညာလက္

အႏုပညာလက္

လက္ေခ်ာင္းမ်ားရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈကို
သြန္ခ်လိုက္တယ္ .... ။

လက္ေခ်ာင္းမ်ားရဲ႕ ရာဇ၀င္ဟာ
သူတို႕သမိုင္းကို သူတို႕ထုဆစ္လို႕ ... ။
လက္ေခ်ာင္းမ်ားဟာ ႐ွင္သန္လႈပ္႐ွားလို႔ .... ။

ကေလာင္သြားကို ေသြးတယ္ ...
စုတ္တံကိုကိုင္တယ္ ...
ဂစ္တာႀကိဳးကို ညိွတယ္ ...
လက္ေခ်ာင္းေတြ ေျပာတဲ့စကား ...
လွတယ္ ... ။

ဗံုတိုပတ္စေတြေပၚမွာ
လက္ေခ်ာင္းေတြ ေျပးလႊား
ေဟာဟိုက ယမင္းေလးရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းမ်ား
ဟသၤာခ်ိဳးေလးသာ ခ်ိဳးထား .... ။

လက္ေခ်ာင္းစကား
လွတယ္ ... ။

ျပည္သူ႕လက္ေခ်ာင္းမ်ား
အႏုပညာကို လက္ခုပ္တီးၾကတယ္ ။     ။

လက္ဝဲ

အေတြးသမား ညစာ

ေနာက္ဆံုးက်န္ခဲ့တဲ့ ခိုေလးလဲ ပ်ံသြားျပီ
စကားပင္အိုၾကီးေပၚက ေနာက္ဆံုးအပြင့္လဲ ေၾကြျပီ
သက္ရွိ ရုပ္တစ္ရုပ္ဟာ နာမ္တရားေတြ အမ်ားၾကီးေပၚမွာ
ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ခရီးႏွင္ေနရဲ႕။

ရွစ္မ်က္ႏွာဘုရား အဂၤါေထာင့္က ဖေယာင္းမီးလဲ ျငိမ္းျပီ
ဇရပ္ေပၚက ပုတီးစိပ္ေနတဲ့ ဥပုသ္သည္ လဲ ျပန္ျပီ
ဝိဥာဥ္တစ္ခုဟာ ကမၻာေပါင္းမ်ားစြာ အေၾကာင္း
အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ေခါင္းစဥ္ေတြ ဆင့္ေနရဲ႕။

ေနာက္အက်ဆံုး အိမ္ဆိုင္ေလးလဲ ပိတ္ျပီ
ေခါင္းေပၚက ဓါတ္တိုင္မီးလဲ ပ်က္သြားျပီ
ေျခတစ္စံုဟာ လမ္းေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ ရာဇဝင္ကို
တခုတ္တရ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေနရဲ႕။

ၾကယ္ေၾကြျပီ
လ တိမ္ဖံုးျပီ
ေခါင္မိုးမွာ ဇီးကြက္နားျပီ
ဒင္းကေလးခမ်ာ
ရုပ္နဲ႔ နာမ္နဲ႔ ထီးေတြ ဖိနပ္ေတြနဲ႔
ကမၻာနဲ႔ ဝိဥာဥ္နဲ႔ ျပဌာန္းစာအုပ္ေတြနဲ႔
သူ႔သမိုင္းကို သူ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ေရးတယ္
ညတိုင္း ညတိုင္း နက္ျဖန္ခါ တစ္ခြက္ တစ္ခြက္ မွာမွာ ေသာက္တယ္
မအိပ္ဘူုး... မငိုက္ဘူး။

သူတိုးတုိးေလး ဖြင့္ထားတဲ့ ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းအယ္လ္ဘမ္
ေနာက္ဆံုးအပုဒ္လဲ ျပီးသြားျပီ။    ။

လက္ဝဲ

မီးမလာ၍ ပူသည္..

ကဗ်ာလဲ ေရးလို႔ မရဘူး။ မရဆို ေန႔ခင္းဖက္ ေနကလဲ အေတာ္ေလးပူလာျပီကိုး။ ညည က်လဲ မီးကမလာေတာ့ ေမွာင္ထဲမည္းမည္းမွာ ဘာမွလဲ လုပ္မရဘူး ခက္ပါသဗ်ာ။ ေျပာျပခ်င္တာေလး ရွိလို႔ နည္းနည္း ေလကန္မလို႔..။ သည္းေတာ့ ခံ ဗ်။ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာမွာရယ္။ ဒီကေန႔ ေန႔လည္ခင္းေလး အေၾကာင္းေျပာခ်င္လို႔။

ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္က မနက္ပိုင္းျပီးေတာ့ ၁၂ နာရီမွာထမင္းစားနားတယ္။ ေနကလဲ ပူလိုက္တာ လြန္ေရာ..။ လမ္းေပၚဆိုတာ.. ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္ ရွဳပ္ေနတဲ့ လူေတြကလြဲရင္ ရွင္းလို႔.. လင္းလို႔။ ပူတာကိုးဗ်.။ အိမ္ေရာက္ ေတာ့ ၁၂ နာရီ မွ နားတာဆိုေတာ့ ၈ နာရီကတည္းက ေနေနရတာ ဆာဆာနဲ႔ စားလိုက္တာ. ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ..။ ၂ ပန္းကန္ေလာက္ ပစ္အုပ္ ပစ္လိုက္တယ္..။ ဒါနဲ႔ ထမင္းစားျပီး ထမင္းလံုးစီရင္း ခဏ လွဲေနလိုက္တယ္။ မီးမလာဘူး..။

အဲဒီ မီးမလာတဲ့ အေၾကာင္းလဲ ေျပာရဦးမယ္။ မလာ.. မလာ.. နဲ႔..။ အစ ကေတာ့ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲတြင္းမို႔ က်ယ္က်ယ္က်ယ္က်ယ္နဲ႔ ေဆာင္းေဘာက္စ္ ေတြ ဘာေတြ ဖြင့္ရင္ ေက်ာင္းသားေလးေတြ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ပဲ ေန႔ခင္းဖက္ မီးျဖတ္ထားတာ လိုလို.. ဘာလိုလို.. ညာလိုလို နဲ႔ ..  ခုေတာ့ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ ျပီးသြားလို႔ နဲ႔ တူရဲ႕.။ ေန႔ေရာ ... ညေရာ.. မလာေတာ့ဘူး.။ အင္း.. ေရြးေကာက္ပြဲကလဲ နီးလာျပီမလား..။ မီးမလာတာၾကီးကိုၾကည့္ျပီး ကုလားထိုင္ေပၚ လွဲရင္းကေန အေတြးထဲမွာ.. ဘာလိုလို ညာလိုလို..။ နီးျပီဆိုေတာ့ေလ..။ အင္း.။ ဆိုင္ဆိုင္မဆိုင္ဆိုင္ ဆြဲ စပ္ ျပီး ေတြးလိုက္မိတာပါ..။ ထားပါေတာ့။

ဆိုလိုခ်င္တာက  မီးမလာဘူးေပါ့ဗ်ာ.။ တစ္ရပ္ကြက္လံုးလဲ တိတ္ဆိတ္လို႔.။ ကိုယ္တုန္းလံုးၾကီး အိပ္တဲ့ သူေတြကအိပ္.။ ယပ္တဖ်ပ္ဖ်ပ္နဲ႕ ပက္လက္လွန္သူကလွန္။ ဘာမွ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္ မရွိတဲ့ ေန႔လည္ ၾကီးပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို တုန္းလံုးၾကီး ေနတာေတာင္ တစ္ကိုယ္လံုး ေခၽြးေတြလုံးလို႔.။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚလွဲရင္း ၃ နာရီမွ ျပန္သြားရမွာ ဆိုေတာ့ ေမွးကနဲ ခဏ ေပ်ာ္သြားတယ္.။

မၾကာပါဘူး.။ အုန္းအုန္းဒိုင္းဒိုင္း ဖြင့္ေနတဲ့ ေဆာင္းေဘာက္စ္ သံၾကီး ၾကားလိုက္ရတယ္။ လန္႔နိုးသြားတယ္။ မီးလာတာလား ဆိုျပီး ေဘးနားက ပန္ကာ ခလုတ္ ေကာက္ႏွိပ္ၾကည့္တယ္.။ မလာ...။ ဘာပါလိမ့္ ဆိုျပီး ေစာေစာက အသံ ကို ျပန္နားေထာင္လိုက္တယ္.။ လားလား...။ သီခ်င္းသံမွ.. ဘာသီခ်င္းမွတ္ေနတုန္း။

“အေမေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ယွဥ္ျပိဳင္မည္..။ ျပည္သူရဲ႕ ေရွ႕ေဆာင္ NLD..။ တိုင္းနိုင္ငံအႏွံ႕ ခြပ္ေဒါင္းျပန္လာျပီ” ဆိုတာ..ေလ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ျမိဳင္ တဲ့ စည္းရံုးေရး သီခ်င္းေလး။ ေဆာင္းေဘာက္စ္နဲ႔ အက်ယ္ၾကီးဖြင့္ထားတာ .။ အစကေတာ့ ရက္ကြက္ထဲ စည္းရံုးေရးလာဆင္းတာထင္တယ္ေပါ့.။ ရက္ကြက္ထဲက လူေတြလဲ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ နိုးလာၾက.။ အိပ္မွံဳ စံုမႊားနဲ႔ ထၾကည့္ၾကနဲ႔.။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ထ ၾကည့္ ရေတာ့ သေပါ့။ မျမင္ရေသးဘူး အိမ္ေရွ႕ကေန။ အိမ္ေရွ႔ေတြမွာေတာ့ လူေတြ ထၾကည့္ေနၾကတယ္။ ရပ္ေနရင္းနဲ႔ အသံနီးနီးလာေတာ့.. စည္းရံုးေရးကားလို႔ ထင္ထားတာ မဟုတ္ဘူးဗ်ိဳ႕.။ ထီတြန္းလွည္းၾကီး။ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက အဲဒီ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ထဲကိုပဲ ရီပိဒ္ လုပ္ျပီး ဖြင့္လာတာ...။ 

အဲဒီအခ်ိန္ မွာ ရက္ကြက္ထဲက လူေတြက ပူတာေတြ အိုက္တာေတြ ခဏေမ့သြားျပီး ထီတြန္းလွည္းၾကီးကို ထြက္ၾကည့္သူကၾကည့္.၊ ထီထိုးသူကထိုးနဲ႔.. တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ စပ္ဖ်င္းဖ်င္း ေန႔လည္ခင္းကေလး အေတာ္ေလး စိုျပည္ သြားတယ္.။ ဦးေလးၾကီးတစ္ေယာက္ဆို ထြက္ေတာင္ က တယ္..။

တစ္ခ်ိဳ႕က ဝယ္ရံုတင္မဟုတ္ဘူး..။ ထီသည္ကို “လာ.. ဟိုဖက္လမ္း လိုက္ခဲ့ဦး .. ငါလိုက္ေရာင္းေပးမယ္..” ဘာညာ နဲ႕ ေခၚသြားေသးတာ.။ ထီသည္ေလးကလဲ ေတာင္ေျပးလိုက္ ေျမာက္ေျပးလိုက္နဲ႔ အေတာ္ ေပ်ာ္ေနပံုရတယ္.။ သူကလဲ ဒီသီခ်င္းေလးကို မိုးလင္းတည္းက ဖြင့္ထားတယ္နဲ႔ တူပါရဲ႕..။ တစ္ျခား ရက္ကြက္ေတြေတာ့မသိ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရက္ကြက္ထဲေတာ့ အဲဒီ ထီသည္ ေတာ္ေတာ္ ေရာင္းလိုက္ရတယ္.။ 

ဒီလိုပါပဲ...။

ဘဝအေမာေလးေတြ.. ခဏေလးေျပေပ်ာက္သြားတဲ့ အိုက္စပ္စပ္ေန႔လည္ခင္းေလးေပါ့ဗ်ာ..။ ထီသည္ေလးအသံ ေဝးသြားတာနဲ႔ အရင္လိုပဲ ျပန္ တိတ္ဆိတ္သြားျပန္ေရာ..။ ကိုယ့္ယပ္ေတာင္ေလးကိုယ္ ျပန္ကိုင္..။ အက်ၤီ ျပန္ခၽြတ္ ..။ ျပန္အိပ္...။ 

အဲဒီလို ခဏအေပ်ာ္ေလးေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ကေလးက.. ထူသားေပသား က်ေနၾကေပါ့...။

အစတည္းက ေျပာျပီးသားပါ..။ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာပါမယ္လို႔..။ ခုေတာ့ ေျပာလို႔ျပီးသြားျပီ.။

ေလးစားလ်က္

လက္ဝဲ

သူ႔ပံုတူ သူျပန္ဆြဲထားတဲ့ ကဗ်ာ

ကၽြန္ေတာ္က ..
အေရာင္တစ္ခုခုရဲ႕ ဖမ္းစားမွဳနဲ႔
ကဗ်ာေတြခင္းထားတဲ့ ပထ၀ီကို နမ္းျပီး..
ၾကီးျပင္းလာတဲ့ ေကာင္။

ရင္တစ္ခ်က္ လွပ္ကနဲ ဆို
ေရႊမ်က္ရည္ စိုလက္လက္ ေတြက
ကဗ်ာ ေပၚ ငိုခ်...
ႏွလံုးတစ္၀ိုက္ လွိဳက္ကနဲဆို
အသိုင္းအ၀ိုင္းေတြ အားလံုးရဲ႕ အျပင္ထြက္ျပီး..
ကဗ်ာေပၚ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ခ်တတ္တယ္။

အနိမ့္ အျမင့္ ရစ္သမ္..
ခံစားခ်က္ ခ်ိဳ ခါး
အလွဆံုးပန္းေလးေတြနဲ႕..
ရုပ္အဆိုးဆံုး ကိေလသာေတြ..
ကဗ်ာမွာ ရွိတယ္..
ကဗ်ာေတြ ဖတ္တယ္..
ကဗ်ာေတြ ေရးတယ္...
ကၽြန္ေတာ္ဟာ..  ကဗ်ာတိုင္းအေပၚမွာ
မ်က္ႏွာမ်ားတယ္.။

ရုပ္နာမ္ႏွစ္ပါး ဓါတ္ေလးပါးနဲ႔
သံုးဆယ့္တစ္ဘံု သားေတြ ရွိတဲ့...
ဒုတိယ ေလာက ဟာ... ကဗ်ာျဖစ္တယ္...
ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကဗ်ာဟာ..
ကမၻာေပၚမွာ သံသရာ လည္ျဖစ္ၾကတယ္။

ကဗ်ာ... ဆိုတာက...
ကၽြန္ေတာ္ ျပန္အလည္ခ်င္ဆံုး ေမြးရပ္ဇာတိလို
ေဆြးေျမ႕ဖြယ္..
ကၽြန္ေတာ္ မနက္တိုင္းေတာင့္တတဲ့ လက္ဖက္ရည္လို
နိစၥဓူ၀ အာဟာရ
ကၽြန္ေတာ္ အသည္းကြဲဖူးတဲ့ ရွစ္မ်က္ႏွာဘုရားက အဂၤါေထာင့္လို
တစ္ဆစ္ဆစ္ နာက်င္ေနတဲ့ ဒဏ္ရာ..။

ည... ည ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ခါနီးတိုင္း..
အေမႊးနံ႔ နဲ႔ ျမွဴဆြယ္...
အသံစူးစူး... ရူးသြပ္ ဂီတနဲ႔ သိမ္းသြင္းဆြဲေဆာင္
ကဗ်ာဟာ... ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းရင္းမွာ...
မကၽြတ္မလြတ္ေသးတဲ့ .. နာနာဘာ၀ တစ္ေကာင္လဲ ျဖစ္တယ္.။

သိပ္ကို ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့
ခ်စ္သူ ေသးေသးေလး တစ္ေယာက္
ေကာက္ရထားသလို....
ကဗ်ာထားရာ ေန ကဗ်ာ ေစရာသြား..
မာနေတြ အတၱေတြ ဆိုတာ
ကဗ်ာစိတ္နဲ႕ပဲ.. ဆံုးပါးသြားခဲ့တာ..
ၾကာ ေပါ့ ေလ..။    ။

လက္ဝဲ

ကမၻာ့ကဗ်ာေန႔ (၂၁.၃.၂၀၁၂)

ဓါတ္ပံု

တစ္ကြက္ထဲ...
ဓါတ္ပံုတစ္ခ်က္
ဖ်တ္ကနဲ....။

တစ္သက္လံုး
ေသရာပါမယ့္ လူအုပ္ၾကီးက
သံေယာဇဥ္ေတြကို
တစ္ဘဝလံုးစာ ခ်ည္ျပီးတုပ္ျပီးသား
ေဘာင္ခတ္လ်က္သား ထြက္လာတယ္။

ေနာက္မ်ားမွာ.....
ခြဲခြာၾကမယ့္သူေတြေရာ...
တူတူရွိၾကမယ့္ သူေတြေရာ..
ခု ေလာေလာဆယ္ တူတူတြဲေနေပးပါ
နိုင္ငံျခားသြားမယ့္သူေတြလဲ..
ခု မတ္မတ္ေလး ရပ္ေနပါ
မုန္းတီးသြားမယ့္ သူေတြကလဲ..
ခု ပခုံးခ်င္းဖက္ထားပါ
ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ဆံုးပါးသြားမယ့္
ေကာင္ေလးလဲ ခု အရွင္လတ္လတ္ၾကီး
ကင္မရာကို ျပံဳးျပပါ

ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ ေက်ာင္းမယ့္သူ
ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ေလွ်ာက္မယ့္သူ
မခြဲဘူးဆိုတဲ့သူ၊ ေနာက္မေတြ႔ေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့သူ
အဆက္အသြယ္ျပတ္ေတာက္သြားမယ့္ သူ
အားလံုးပဲ.. ဒီျမင္ကြင္းထဲမွာ..
ခဏ လာရပ္ေပးပါ။

ရျပီ.. မ်က္ေတာင္မခတ္နဲ႔.
ေခါင္းမတ္မတ္ထား..
ရိုက္မယ္ .. ရယ္ဒီ။

ဖ်တ္..။    ။

လက္ဝဲ

ေန႔တြက္

လက္ထဲမွာ
မနက္ျဖန္တစ္ဝက္ ဒီေန႔တစ္ဝက္
သံေယာဇဥ္ေတြအတြက္
တိုက္ျမင့္ေပၚေတြ တက္ခဲ့
ဒါဟာ ငါ့ရဲ႕ “ေန႔တြက္” ျဖစ္တယ္။

ပန္းရံဆိုလဲ ဟုတ္၊
လက္သမားဆိုလဲ ဟုတ္၊
သူမ်ားအိမ္မွာ ပန္းကႏုတ္ေတြတြဲ
ငါတို႔အိမ္ေလး အဖီဆြဲရလိမ့္ဦးမယ္။

သမီးဖိနပ္၊ သားမုန္႔ဖိုး
မိန္းမ ခ်က္မဲ့ ညစာဟာ..
ငါသယ္ေနတဲ့ အုတ္ခဲပံုထဲမွာ ရွိရဲ႕
ဒီလိုပဲ...
ငါ့ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္ေတြ မြန္းတည့္လြန္းလွခ်ည့္။

မိသားစု “ေဇာ” က ေပးတဲ့ ခြန္အား
သူတို႔ သက္ျပင္းခ်သံ တိုးတိုးေလး ၾကားခ်ိန္မွာ
ျပန္လည္ စြန္႔ၾကဲ ေပးသနားဖို႔ ေတာင္းဆို...
အို... ငါ အေမာေဖာက္ျပီဆို
သူတို႔ ေခါင္မိုးေလး မိုးယိုေတာ့မယ္။

အိပ္ယာထက္မွာ...
ငါ/ မျပီးေျမာက္တဲ့ နိယာမ
မီးဖိုေခ်ာင္ ထၾကည့္
ေျခေထာက္ဗလာနဲ႔ သမီး
မုန္႔စားခ်င္တဲ့ သား။

သံလ်က္တန္းလန္းနဲ႔ အဂၤေတ
ေရေပၚမထိုးရေသးတဲ့ ပ်ဥ္ခ်ပ္
ေဆးခန္းမသြားနိုင္ေသးတဲ့ ငါ
အားလံုးဟာ.. ငါ့အတြက္
မေပ်ာက္ေသးတဲ့ ေရာဂါ။

အိမ္ထဲမွာ..
မီးဖိုးေခ်ာင္ထဲမွာ..
လက္ထဲမွာ...
မနက္ျဖန္တစ္ဝက္ ဒီေန႔တစ္ဝက္
ဒါ................
မိသားစုအတြက္ “ေန႔တြက္” ျဖစ္တယ္။    ။

လက္ဝဲ