ယြန္း

ပခံုးခ်င္းတိုက္မိေနက် မိုးဥတုေတြထဲက
တိမ္တစ္ဆုပ္ကို သတိထားမိလိုက္သလို
သာမန္ ဘိုင္အိုဂရပ္ဖီတစ္အုပ္ကို
ရိုးရိုးသားသား ဖတ္ၾကည့္မိရာက စ။

အျပံဳးထဲဝင္ျပီးတစ္ေရးအိပ္မိလို႔
ႏွဳတ္ခမ္းေလးနဲ႔ နိုးထခြင့္ရရံု
သူမ ရယ္သံေလးထဲမွာပဲ
ခိုလွံဳခ်င္ေနမိရာက စ။

မွတ္မိေနသမွ်ကိုပဲ မွတ္ထားခြင့္ရရံု
ၾကံဳခဲ့သမွ်ကိုပဲ ျပန္ေတြ႔ခြင့္ရရံု
ျဖစ္လာသေလာက္ကိုပဲ ေမွ်ာ္လင့္ခြင့္ရရံု
သူမတစ္မ်က္ႏွာထဲကပဲ ကိုယ့္အတြက္ ဖူလံုေနသလိုလို။

ဟုိတစ္စ သည္တစ္စ
သိမ္းထားမိသမွ်ေတြထဲမွာ
မ်က္လႊာအဝင့္ ႏွဳတ္ခမ္းအဖြင့္ေလးက အစ
ဆံႏြယ္အယိမ္း မ်က္ဝန္းေလး သိ္မ္းသြားသည္ အထိ။

လက္ဝဲ

လူေယာင္

ဖမ္းမမိလိုက္တဲ့
လမင္းအစင္းစင္းကိုပဲ
တို႔ေတြ
ႏွေျမာတသ ျဖစ္လိုက္ၾကရေအာင္.. တဲ့။

ကိုယ့္ေနေရာင္နဲ႔ကိုယ္
ေမွာင္ရလြန္းလို႔
ခလုတ္ဖြင့္မထားတဲ့ မင္း
အပ်င္းၾကီးတယ္။

လက္ဝဲ

မိႆရာသီမွာ ငါရြာထားတဲ့ မိုး

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေရးမွ
ကိုယ္လက္ေရးမလွတာ ကို အလိုမက်ေတြျဖစ္ရ
ငါဟာ... ေတေလတစ္ေကာင္
ငါဟာ.. အမွိဳက္ တစ္စ
ငါဟာ.. ဖုန္မွဳန္႔ေလး တစ္စက္
ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လြင့္ခဲ့ျပီးျပီ။

`လူဟာ
ကိုယ့္ရက္စြဲနဲ႔ကိုယ္ သင္ၾကားတတ္ရမယ္´
ေကာင္းကင္ရဲ႕ မွာသံဟာ..
ငါ ေခါင္းညိတ္ခဲ့တဲ့ စာရင္းထဲ ပါ မပါ
ျပကၡဒိန္ထဲမွာ ဘာမွမေတြ႕တဲ့ေန႔က
ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ျခ စားခံခဲ့ရ။

ငါ
ေတာင္ပံအသစ္ တစ္စံုအျဖစ္
ငွက္အသစ္တစ္ေကာင္ အျဖစ္
မီးျခစ္ဆံေလး တစ္ေခ်ာင္းစာေလာက္
ကိုယ့္ရင္ထဲကိုပဲ ျပန္ျပီးလြတ္က် ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ငါ့ကိုယ္ငါ တူးေဖာ္မိေတာ့..
ငါဟာ.. ေျမသားအလႊာေတြထဲမွာ
ငါ့ကိုယ္ငါ ရြက္လႊင့္မိေတာ့
ငါဟာ.. ပင္လယ္ဆန္ဆန္
လွိဳင္းေတြထန္ေနျပန္ေရာ..
အဲဒါနဲ႔
ငါ့ကိုယ္ငါ ေမြးဖြားပစ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရတယ္။

ကိုယ့္ အသိစိတ္နဲ႕ကိုယ္ တန္ဖိုးထားမိတဲ့
မိုးေကာင္းကင္ဟာ
သိမ္ေမြ႔ ၀ပ္တြားစြာ ငါ့ကို...
သက္ဆင္းေစခဲ့
သူအုပ္မိုးထားတဲ့ ေနရာမွာ..
ယဥ္ေက်းမွဳ ထြန္းကားေစမတဲ့။

အဲဒီလိုနဲ႔
တိမ္ကိုစီးျပီး ယီးေလး ခိုခဲ့ဖူးတဲ့ငါဟာ...
ခု ကိုယ့္ဗီဇနဲ႔ကိုယ္ ေငြ႔ရည္ဖြဲ႕ထားတဲ့
တိမ္ကေလး တစ္စေပါ့
ငါ့့့ျဖစ္တည္မွဳကိုငါ ေက်နပ္နိုင္ျပီ။

အဲဒီလိုနဲ႕
တစ္ေန႔..
ပန္ဒိုရာေဘာက္(စ္) ထဲကေန
တစ္စံုတစ္ရာ အေငြ႔ပ်ံတက္လာမဲ့ တစ္ေန႔
ေမ့လို႔ မရေတာ့ေလာက္ေအာင္
လူေရွ႕သူေရွ႕မွာ...
ငါ့ကိုယ္ငါ ရြာခ် ပစ္လိုက္ပါ့မယ္။    ။

လက္ဝဲ

သိဂၤါရီ မနက္ျဖန္မ်ားသို႔

သကၠရာဇ္တစ္ခု ထဲမွာ
လူသားရဲ႕ လူသားဆန္မွဳ ေတြနဲ႔
သင္
ဘယ္အသက္အရြယ္ကို ေျခခ်မလဲ။

ထီးနဲ႔ ဖိနပ္လို ခံယူခ်က္ေတြနဲ႔
ေႏြေခါင္ေခါင္လဲ
ေလွ်ာက္ေစ။
ဆူးခင္းလမ္းလဲ
ေရာက္ေစ။

သင္ ဟာ တကယ္ပဲ
ရင့္က်က္လူငယ္တစ္ေယာက္
ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္စြာ
ျဖစ္ေစ။

လက္ဝဲ

ၾကမ္းေပၚ ပံုထားတဲ့ မာန

ေခၽြးနဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ့ ခေနာ္ခနဲ႔ အိမ္ေလးေလ
ကႏုတ္ပန္းဆြဲေတြ မရွိေတာ့ေရာ
ဘာျဖစ္ေသးလဲ။

ဘ၀ ဆိုတာ ရုန္းကန္ေနရမွ
သူ႔ရုပ္လံုးေပၚလာတတ္သတဲ့
က်ဳပ္ဟာ
ေနပူု က်ဲက်ဲမွာ ျဖစ္ျဖစ္ မိုးသည္းထဲမွာ ျဖစ္ျဖစ္
သူ႔ကို ထုဆစ္တဲ့ ပန္းပုဆရာတစ္ေယာက္
ျဖစ္ခ်င္ခဲ့/ ျဖစ္ေနခဲ့ရျပန္တယ္။

ေအာက္ေျခလူတန္းစား ဆိုတာ
အေပၚယံေလးပဲ ၾကည့္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာင္
ငံုၾကည့္မွ ျမင္ရမယ့္ အမ်ိဳးဆိုေတာ့
က်ဳပ္က ဘယ္သူ႔ကိုမွ
အိမ္ထဲကို ဖိနပ္ခၽြတ္၀င္လာဖို႔ မတိုက္တြန္းပါဘူး။

ကိုယ့္စြမ္းအင္ကိုယ္ ခ်နင္းရလို႔
သိပ္မလင္းပါဘူး မိတ္ေဆြ
ဒီလိုပဲ က်ဳပ္တို႔
အုတ္အေရာေရာ ေက်ာက္အေရာေရာ
ေနေနၾကရတာ။

ဒါလဲ အျမင္ပိုင္းဆုိင္ရာ သက္သက္ ပါေလ
ရင္ထဲမွာ ႏွလံုးထဲမွာ...
(ေျပာရရင္ ၾကီးက်ယ္ရာေတာ့့ က်တယ္)
လမင္းေလာက္သာ မခမ္းနားတာပါ
ၾကယ္ေလးေလာက္ေတာ့
ေတာက္ပခ်င္စိတ္ ျပင္းျပပါတယ္။    ။

လက္၀ဲ

ၾကယ္ကိုစြဲျပီး ေၾကြတဲ့လူ

ေမေမေျပာဖူးတဲ့ ပံုျပင္ေတြထဲ
ဇာတ္လိုက္ေတြက
ၾကယ္ေတြပဲ ျဖစ္သြားၾက...
သူတို႔ ေၾကြလြင့္မွဳေတြ
လွ လို႔  ပ လို႔...။


ေမေမေရ...
ပံုျပင္ေတြကလဲ လင္းျပတယ္
သမိုင္းေတြကလဲ ကဆုန္ေပါက္ျပတယ္
သူတို႔ ရာဇဝင္ေတြက
သားရင္ဘတ္ကို တပ္လွန္႔ေနၾကတယ္။

အိပ္မက္ေတြ အလံတလူလူနဲ႔
က်ဴ တစ္ရိုးနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္
ၾကာ တစ္ရြက္နဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္
တစ္ေခတ္ တစ္ခါမွာ..
သားက...
လူပီသ ပစ္လိုက္ခ်င္တာ ေမေမရဲ႕။

ေၾကးစည္သံ ၾကားတယ္ ေမေမ...
ေရအိုးခြဲသံ ငိုသံေတြထက္
ၾကယ္ျဖစ္သြားတဲ့ သားအေၾကာင္းပံုျပင္ကို
မၾကားရမခ်င္း သားဝိဥာဥ္က
တစ္ညခ်င္း တစ္ညခ်င္း
ခ်နင္းသြားရမွာပဲ ေမေမ..။

လက္ဝဲ

အႏုပညာလက္

အႏုပညာလက္

လက္ေခ်ာင္းမ်ားရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈကို
သြန္ခ်လိုက္တယ္ .... ။

လက္ေခ်ာင္းမ်ားရဲ႕ ရာဇ၀င္ဟာ
သူတို႕သမိုင္းကို သူတို႕ထုဆစ္လို႕ ... ။
လက္ေခ်ာင္းမ်ားဟာ ႐ွင္သန္လႈပ္႐ွားလို႔ .... ။

ကေလာင္သြားကို ေသြးတယ္ ...
စုတ္တံကိုကိုင္တယ္ ...
ဂစ္တာႀကိဳးကို ညိွတယ္ ...
လက္ေခ်ာင္းေတြ ေျပာတဲ့စကား ...
လွတယ္ ... ။

ဗံုတိုပတ္စေတြေပၚမွာ
လက္ေခ်ာင္းေတြ ေျပးလႊား
ေဟာဟိုက ယမင္းေလးရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းမ်ား
ဟသၤာခ်ိဳးေလးသာ ခ်ိဳးထား .... ။

လက္ေခ်ာင္းစကား
လွတယ္ ... ။

ျပည္သူ႕လက္ေခ်ာင္းမ်ား
အႏုပညာကို လက္ခုပ္တီးၾကတယ္ ။     ။

လက္ဝဲ